My Brother
Chapter 3 : สับสน
คีย์เกลียดอบายมุขทุกประเภท ไม่ว่าจะเป็นเหล้า บุหรี่ หรือการพนัน
อดีตเลวร้ายทำให้เขาเข็ดขยาดกับของพวกนี้ ถ้าเป็นไปได้
คีย์ก็ไม่อยากเกี่ยวข้องกับมันเลยแม้แต่นิดเดียว หากตอนนี้
เขากลับนั่งยกแก้วเครื่องดื่มผสมแอลกอฮอล์สีสวยเข้าปากอย่างไม่สนใจ
ร่างบางที่นั่งโดดเดี่ยวบนโซฟาสีดำขลับตัวโตมองเหม่อไปยังบริเวณที่ทุกคน
กำลังขยับร่างกายตามจังหวะเสียงดนตรี
ภาพเหตุการณ์เมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้วยังคงติดในความทรงจำ
จนคีย์รู้สึกสมเพชตัวเอง
"ผมก็เกลียดคีย์ที่เป็นแบบนี้ที่สุด"
หลังจากคำพูดนั้น มินโฮก็ไม่เข้าใกล้เขาอีกเลย
ปล่อยให้วิคตอเรียเป็นคนพาเขาเดินไปทักทายคนโน้นคนนี้ในงาน..และก็ทำให้เขา
รู้ในที่สุดว่างานนี้เป็นปาร์ตี้วันเกิดของวิคตอเรีย
แต่เมื่อเดินตามหญิงสาวไปจนรอบงานอย่างคนไม่มี
ชีวิตจิตใจ
คนที่พาไปด้วยก็เริ่มเบื่อ จึงพาเขามานั่งที่มุมตรงนี้เหมือนรู้ใจ
โซฟาที่เขานั่งอยู่ ถูกจัดไว้ที่มุมห้อง โดยมีฉากบังสายตากั้นไว้
หากไม่สังเกตก็อาจจะไม่มีใครทันเห็นเขานั่งอยู่ตรงนี้
ข้อดีคือเขาสามารถมองไปยังทุกส่วนในโถงกว้างได้
อย่างชัดเจน
โดยไม่มีใครรู้ว่าเขามองอยู่
ทุกอย่างชัดเจนจนรู้ว่ามินโฮมีเสน่ห์มากแค่ไหน เพียงแค่เดินผ่าน
ก็ดูเหมือนสายตาทุกคู่จะถูกดึงดูดให้จับจ้องไปยังร่างสูง
ที่ผ่านมาคีย์ไม่เคยสังเกตสิ่งที่เปลี่ยนไปบนร่างกายของน้องชายตัวเองเลย
จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่ามินโฮสูงกว่าเขาตั้งแต่เมื่อไหร่
เขาคิดมาตลอดว่าตัวเองรู้จักมินโฮดีที่สุด มินโฮชอบหรือไม่ชอบอะไร
อาหารจานโปรดคืออะไร เสื้อผ้าแบบไหนที่ชอบใส่
แต่เขากลับไม่เคยรู้เลยว่ามินโฮเปลี่ยนไปจากเดิมมากแค่ไหน
...ตอนนี้ มินโฮมีเพื่อนสนิทกี่คน คบเพื่อนแบบไหนบ้าง เรื่องที่โรงเรียนเป็นยังไง
เขาไม่รู้เลยสักนิด คีย์รู้สึกถึงความไม่ได้เรื่องของตัวเอง ทั้งงี่เง่า
ทั้งโง่ คิดว่าตัวเองรู้ดีที่สุด แต่ความจริงแล้ว
เขาก็แค่คนโง่ที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยมากกว่า
"นั่งคนเดียวเหรอครับ"
เสียงทุ้มเข้มดังขึ้นอยู่ข้างหู จนคีย์สะดุ้งเฮือก
ขยับหนีอย่างรวดเร็วตามสัญชาตญาณ ดวงตาคู่ใสมองอย่างหวาดกลัว
จนคนเข้ามาทักหัวเราะเบาๆ
"ขอโทษครับ ไม่คิดว่าจะตกใจ.."
คีย์มองร่างกายสูงใหญ่ที่ยืนค้ำเขาอยู่ด้วยความไม่ไว้ใจ รอยยิ้มพรายบนหน้าไม่ช่วยให้เขารู้สึกดีเลย
"เอ่อ..."
"ไม่เหงาเหรอ.."
"อะ เอ่อ...ไม่ครับ"
"ความจริงน่าจะไปสนุกด้วยกันนะครับ นั่งอยู่ตรงนี้เหงาจะตาย"
"ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมไม่เหงา"
"อย่าโกหกเลยน่า ผมดูแว่บแรกก็ดูออกแล้วว่าคีย์เหงา"
หน้าหวานหันไปมองอย่างตกใจ ...ผู้ชายคนนี้รู้จักเขาได้อย่างไร
"อ้อ...อย่าเพิ่งทำหน้าแบบนั้นสิครับ ก็แหม พี่ชายของเชวมินโฮคนดังของโรงเรียนทั้งที ทำไมจะไม่รู้จักล่ะครับ"
คีย์ยิ้มแห้งๆให้ ...นิสัยเสียของเขาคือหวาดระแวง ไม่ไว้ใจคนแปลกหน้า
แม้ว่าท่าทางของอีกฝ่ายจะดูดีมากแค่ไหน แต่เขาก็ยังอดกลัวไม่ได้
คีย์ขยับตัวเล็กน้อยโดยอัตโนมัติเมื่ออีกฝ่ายทรุดกายลงบนโซฟาตัวเดียวกัน
แม้ว่าจะอยู่ห่างกันมากก็ตาม
"ว่าแต่มินโฮปล่อยให้พี่ชายที่น่ารักแบบนี้นั่งคนเดียวได้ยังไงเนี่ย น่าจะพาไปสนุกด้วยกันซักหน่อย ไม่ไหวเลยนะครับ"
"... ไม่ใช่ความผิดของมินโฮหรอกครับ ผมไม่ชอบงานพวกนี้มากเท่าไหร่อยู่แล้ว"
"ฮะฮ่า ผมล้อเล่นน่ะครับ มินโฮออกจะรักพี่ชายของเขาจะตาย เรื่องอะไรจะเอามาปล่อยไว้เฉยๆในงานสนุกๆแบบนี้ล่ะ ใช่ไหมครับ"
ราวกับประโยคนั้นเป็นเข็มที่แทงทะลุเข้ามาในจิตใจ คีย์ฝืนยิ้มให้อย่างขมขื่น
รัก...เหรอ
ถ้ารัก จะมาทำแบบนี้กับเขาทำไม
"นั่นสิครับ...ว่าแต่ คุณเป็นเพื่อนของมินโฮเหรอครับ ดูสนิทกัน.."
พอเขาพูดจบ อีกฝ่ายถึงกับหัวเราะลั่น
"ใช่ครับ สนิทมากเลยล่ะ มินโฮไม่เคยเล่าให้ฟังเหรอครับ"
"อ้อ...มะ ไม่เคยครับ"
"ฮะฮ่า นี่ถ้าผมรู้แต่แรกว่ามินโฮมีพี่ชายน่ารักแบบนี้ ผมรีบทำความรู้จักไปนานแล้ว ผมชื่อ แทคยอนครับ อ๊ก แทคยอน"
คีย์ยิ้มรับ ถึงแม้จะเริ่มรู้สึกคนๆนี้ไม่น่ากลัวอย่างที่คิด แต่เขาก็ยังไม่สามารถทำใจให้สนิทสนมในระยะเวลาสั้นๆได้
"เอ่อ...เดี๋ยวผมขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะครับ"
คีย์ผุดลุกยืนขึ้น
และโค้งให้เล็กน้อยก่อนทำตัวเสียมารยาทด้วยการเดินจากมาโดยที่อีกฝ่ายไม่ทัน
พูดอะไร
ออกมาทั้งๆที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจุดหมายที่ตนบอกไว้อยู่ทิศทางไหนกันแน่
คีย์ถอนหายใจเฮือกใหญ่... เขารู้สึกเหมือนเด็กน้อย
ที่ตามพ่อแม่มางานเลี้ยงแล้วร้องไห้งอแงจะกลับบ้าน...
ผิดแค่ว่า คนที่พาเขามานั้น ไม่อยู่ให้เขางอแงเท่านั้นเอง
ยิ้มเศร้า ยิ่งคิด ยิ่งไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจว่า
ความสัมพันธ์ของพวกเขาตอนนี้อยู่ในระดับใด แค่พี่ชายน้องชายธรรมดา
หรือว่าหุ่นที่มินโฮอยากใช้งานเวลาต้องการระบายอารมณ์ อยากจูบก็จูบ
อยากทำร้ายแค่ไหนก็ทำได้ โดยไม่มี
เสียงบ่นว่า มินโฮต้องการอะไร
แค่สั่ง หรือใช้กำลังสักนิด เขาก็ทำตามโดยง่ายโดยไม่มีเสียงร้องบ่น
ไม่เรียกร้องคำอธิบาย ไม่ผลักไส
เป็นแค่หุ่นไร้ค่าไร้ชีวิตที่เวลาไม่ต้องการก็ขว้างทิ้ง
แล้วหันไปสนใจตุ๊กตาตัวอื่นที่สวยกว่า และโต้ตอบ
ได้มากกว่าแทน โดยไม่ต้องสนว่าเขาจะรู้สึกยังไง
...
.......
ไม่สนใจ เลยสักนิดเดียว
.......................
.............
"มินโฮ...นะ"
"เธอนี่มัน...."
ภาพตรงหน้าราวกับสิ่งที่มาตอกย้ำความคิด มุมที่มืดสลัว ไม่มีผู้คนผ่านไปมา
กลับมีสองร่างที่ยืนโอบกอดกันแนบแน่นอยู่ติดผนัง
ไม่ใช่แค่แขนที่เกี่ยวตวัดราวกับร่างทั้งสองจะหลอมละลายเข้าด้วยกัน
หากสิ่งที่ทำให้เขาแทบล้มทั้งยืน
กลับเป็นจุมพิตร้อนแรงที่ทั้งสอง
หยิบยื่นให้กันในความเงียบ
ร่างที่อยู่ในอ้อมกอดหนานั่นคีย์จำได้ว่าเป็นวิคตอเรีย
เจ้าของงานวันเกิดแน่นอน
ส่วนร่างสูงนั่น คงไม่ใช่ใคร นอกจากคนที่เขาคุ้นเคยมาทั้งชีวิต
มินโฮ
"ผมรออยู่ที่โต๊ะตั้งนาน มายืนเหม่ออะไรอยู่ตรงนี้คนเดียวล่ะครับ คุณพี่ชาย "
ร่างกายสูงใหญ่เดินเข้ามาทักทันทีที่เห็นร่างบางที่ยืนมุมห้องที่ไม่ค่อยมี
ผู้คนผ่านมากนัก
แต่ดวงตาเหม่อลอยของคนที่เขาพูดด้วยกลับไม่มีปฏิกิริยาใดๆที่จะทำให้รู้ว่า
อีกฝ่ายรับรู้คำพูดของเขา
"คุณคีย์...ได้ยินผมไหมครับ"
แทคยอนยิ้ม ดูเหมือนไม่มีการตอบรับใดๆกับคำพูดของเขาและก็ตามที่คาดไว้
เมื่อเขาขยับกายเข้าใกล้ คีย์กลับไม่หนีเหมือนเมื่อครู่นี้
"หน้าคุณซีดจัง ไม่สบายเหรอครับ "
ริมฝีปากบางขยับเหมือนจะพูดอะไร หากไม่มีเสียงใดลอดออกมา นอกจากอาการส่ายหน้าเบาๆเท่านั้น
" งั้นมีใครทำอะไรให้หรือเปล่า..."
แววตาวูบไหวปรากฎขึ้น แทคยอนลอบยิ้ม ค่อยๆขยับกายอีกนิด
มือข้างหนึ่งยันไว้ที่มุมข้างหนึ่ง
จึงเหมือนร่างบางตกอยู่ใต้อ้อมแขนของเขาโดยปริยาย
ปลายนิ้วค่อยสัมผัสที่คางได้รูปก่อนที่จะค่อยๆเลื่อนไปลูบไล้ที่แก้มเนียน
เมื่อ
ไม่มีอาการผลักไส แทคยอนจึงไม่เสียเวลากับการขยับไปกระซิบใกล้ชิดข้างหู
"มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ...บอกผมได้นะ ผมอาจจะช่วยได้"
"จะ...จะ จูบ"
"หือ..."
แทคยอนชะงักกับเสียงแผ่วเบาที่ได้ยิน เขาผละออกมา และกวาดตามองร่างเล็ก
ใบหน้าหวานปรากฎน้ำตาเป็นทาง
ริมฝีปากสีชมพูหวานสั่นระริกเมื่อพูดประโยคต่อมา
"ช่วยจูบผมที...."
คีย์พูดออกไปพร้อมน้ำตา หัวใจดวงน้อยอ่อนแรงจนแทบไม่มีแรงจะยืนต่อไปแล้ว
...ใครก็ได้.. ช่วยเขาที ช่วยลบภาพในใจของเขาออกไปที
ลบรอยจูบ ลบสัมผัสของมินโฮออกไปจากร่างกายของเขาที
คีย์สะอื้นแรง ดวงตาช้ำปิดลงช้าๆ เมื่อคนตรงหน้ากำลังทำตามที่เขาต้องการ
ลมหายใจอุ่นลงมาพร้อมกับความร้อนจากผิวเนื้อ
กลีบปากบางได้รับการครอบครองด้วยจูบหนัก
จูบ... จูบที่ไม่ใช่ของมินโฮ
ไม่ใช่...
"ปล่อยมือจากคีย์เดี๋ยวนี้!!!! "
คีย์ลืมตาขึ้นมาหลังจากได้ยินเสียงคุ้นหูตะโกนดัง
และรู้สึกถึงแรงกระชากรุนแรงที่ส่งให้คนตรงหน้าของเขาลงไปนอนลงกับพื้น
หมัดหนักถูกกระหน่ำส่งลงไปที่ใบหน้าของอีกฝ่ายไม่หยุด
คีย์ยืนนิ่งด้วยความงุนงงและตกใจ แทคยอน
ที่ดูเหมือนจะเริ่มตั้งตัวได้แล้วก็แลกหมัดคืนบ้าง
"หยุด!!!!"
พอเริ่มตั้งสติได้ คีย์ก็ตัดสินใจตะโกนห้าม
และเข้าไปในการต่อสู้ด้วยการดึงแขนมินโฮออก แม้ว่าจะถูกแรงสะบัดแรงแค่ไหน
หากคีย์ไม่ละความพยายามในการเข้าไปล็อคแขนของมินโฮจากข้างหลัง
แต่ก็หลบไม่ได้ที่จะถูกลูกหลง
จากหมัดหนักๆ และแรงสะบัดมากที่ฟาดมาที่เนื้อนิ่ม แต่ท้ายที่สุดแล้วเขาก็ทำสำเร็จ
"บอกให้หยุดไงเล่า!!!!!"
"ปล่อย ฉันจะฆ่ามัน"
"มินโฮ!!! หยุด"
"อ๊ะ เกิดอะไรขึ้น มินโฮ คีย์ แทคยอน ทำอะไรกัน"
วิคตอเรียที่เพิ่งเข้ามาใหม่ ร้องเสียงแหลม เธอเห็นมินโฮเข้ามาที่มุมนี้
จึงตัดสินใจเดินออกมาตามหาเพื่อที่จะบอกว่าคีย์หายไป
หากภาพที่เธอเห็นกลับเป็นสภาพสะบักสะบอมของแทคยอน
และมินโฮที่กำลังดิ้นอยู่ในการควบคุมของ
คีย์ ใบหน้ายับเยินไม่แพ้กัน ส่วนคีย์ก็หน้าตาเคร่งเครียด หายใจหอบ โชคดีที่ในงานเปิดเพลงเสียงดัง จึงทำให้ไม่มีใครเข้ามามุงดู
"เกิดอะไรขึ้น มินโฮ..."
"มึงออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้ ก่อนที่กูจะฆ่ามึง"
มินโฮหยุดสะบัด หากสายตาที่มองไปยังแทคยอน และน้ำเสียงเหี้ยมที่ดังขึ้นทำให้ทั้งคีย์และวิคตอเรีย ต่างตกใจ
"มินโฮ!!"
"มึง!!!"
"แทค!"
แทคยอนทำท่าว่ากระโจนเข้าหา หากหญิงสาวกลับรี่เข้ามาขวางไว้ทัน ส่วนคีย์ก็ต้องจับมินโฮไว้แน่นหนาอีกครั้ง
"มึงอย่าคิดว่ามึงเก่งคนเดียวนะ ชเว มินโฮ มึงคิดว่ากูไม่กล้าทำอะไรมึงงั้นเหรอ"
"กูไม่คิดว่ากูเก่ง แต่ก็มั่นใจว่ากูสามารถเอาชนะไอ้ขี้แพ้อย่างมึงได้สบายๆ"
"ไอ้..."
"แทค!!!"
วิคตอเรียกางปีกขวางเอาไว้อีกครั้ง เธอมองชายหนุ่มด้วยดวงตาร้องขอ
"แทคยอน..ขอร้อง กลับไปก่อนนะ เดี๋ยวทางนี้วิคจะจัดการเอง"
คนที่ถูกขอร้องให้กลับ มองเจ้าของงานด้วยความขุ่นเคือง
"ก็ได้...ก็ได้"
"แทคยอน..."
"มึงอย่าคิดว่าเรื่องมันจะจบแค่นี้นะเชว มินโฮ กูไม่มีทางจบง่ายๆแน่"
"เรื่องนั้นก็แล้วแต่มึง แต่มึงจำไว้ ว่าอย่ายุ่งกับคนของกู !!!!"
แทคยอนมองอีกฝ่าย
ก่อนเลื่อนไปมองคนตัวเล็กที่อยู่ข้างหลังศัตรูแล้วก็หัวเราะออกมาเสียงดัง
น้ำเสียงยียวนที่ดังออกมาทำให้มินโฮแทบคลั่ง
"เอาเป็นว่ามึงถามคนของมึงก่อนแล้วกัน ว่าเต็มใจให้กูยุ่งหรือเปล่า เดี๋ยวจะหน้าแตกเอาเปล่าๆ"
"แทคยอน!!...ขอร้องนะ "
ดวงตาเข้มเหลือบมองหญิงสาว และหันไปมองสบกับดวงตาวาวโรจน์ของอีกฝ่ายอย่างท้าทาย
"จำไว้..ว่ากูไม่จบแน่"
แทคยอนเดินกระแทกปลายเท้าออกไปแล้ว ทำให้ทุกอย่างกลับมาสู่ความเงียบ
คีย์ปล่อยมือออกจากแขนของคนตัวสูง แต่มินโฮไม่ยอมให้ผละออกไป
มือหนาจึงคว้าข้อมือเล็กไว้
"จะไปไหน"
คีย์สะบัดข้อมือออก แต่มินโฮยังคงจับไว้อย่างแน่นหนา
"ปล่อย!!"
"ไม่... มันทำอะไร บอกมาสิ ว่ามันทำอะไร"
"เขาทำอะไรแล้วมันสำคัญอะไรกับมินโฮด้วย"
"คีย์!!!"
หญิงสาวคนเดียวมองทั้งสองสลับกัน ก่อนที่จะเอ่ยอย่างไร้เรี่ยวแรงว่า
"หยุดก่อนได้ไหม ทั้งสองคนเลย นี่มันเรื่องอะไรกัน พอมีสักคนจะเล่าให้ฉันฟังบ้างได้ไหม"
ไม่มีคำตอบจากปากของทั้งคู่ วิคตอเรียถอนหายใจเฮือกใหญ่
"โอเค ไม่ตอบก็ไม่ตอบ มินโฮไปทำแผลก่อนเถอะ หน้าตาเยินหมดแล้ว"
คีย์สะบัดแขนออกเต็มแรงจนหลุด
เขาขยับตัวออกมาและหันไปมองภาพที่หญิงสาวเดินเข้าไปสำรวจใบหน้าคมเข้มของมิ
นโฮอย่างใกล้ชิดแล้วกำมือแน่น ตัดสินใจหมุนตัวกลับ
"คีย์ อย่าเพิ่งไป...บอกมาก่อนว่ามันทำอะไร ...คีย์!!!"
"มินโฮ อย่าเพิ่งสิ นายเจ็บอยู่นะ"
คีย์ชะงักกับเสียงกึ่งตะโกน ก่อนหันกลับไปมอง
"...สนใจอะไรเหรอ..."
"คีย์..."
"อย่าสนใจเลย มันก็แค่จูบ จูบเท่านั้นล่ะมินโฮ"
"ฉันจะฆ่ามัน!!"
"ถ้าจะฆ่า...ก็ฆ่าคีย์ดีกว่านะ"
เขามองผ่านม่านน้ำตากับภาพที่วิคตอเรียกอดประคองมินโฮ
รอยยิ้มเจ็บช้ำเผยออก พร้อมกับร่างบางทีหันกลับไปยังทิศทางเดิม
"ฆ่าคีย์ดีกว่า ก็คีย์เป็นคนบอกให้เขาจูบเองนี่นา"
"คีย์!!!!!!!!"
"มันก็แค่จูบเท่านั้นล่ะมินโฮ ก็แค่จูบ ที่จะทำกับใคร ที่ไหนก็ได้ จูบที่ใครๆก็ทำเท่านั้นเอง"
เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่แล้วคีย์ก็จำไม่ได้
รู้แต่ว่าเขากลับไปนั่งที่เดิมด้วยสภาพจิตใจที่ย่ำแยเพียงไร
เขาเกลียดทุกอย่างที่เกิดขึ้นในขณะนี้ เกลียดความไร้เหตุผลของตัวเอง
เกลียดความหวั่นไหวสับสนที่เกิดขึ้นในใจ เกลียดมินโฮ
ที่ทำให้เขาต้องกลายเป็นแบบนี้ เกลียดใจตัวเองที่อ่อนแอ...
"คีย์"
เจ้าของชื่อเงยหน้าขึ้นมองทางต้นเสียง
วิคตอเรียทรุดตัวลงบนโซฟาตัวเดียวกัน คีย์มองตาม
ก่อนละสายตาไปยังพื้นที่ว่างเปล่าบนโต๊ะรับแขก
"เป็นอะไรหรือเปล่า...ไม่สบาย"
"ไม่มีอะไรหรอก"
"กับมินโฮก็ไม่มีเหรอ?"
คีย์หันกลับไปมองทันทีที่ได้ยินชื่ออีกคนหลุดจากปากของหญิงสาว เขาส่ายหน้า
"ไม่มี.."
"งั้นเหรอ...ก็ดีแล้ว นึกว่าทะเลาะกันใหญ่โตอะไร ในฐานะที่ฉันเป็นเพื่อนมินโฮ ก็อดห่วงไม่ได้"
...เพื่อนเหรอ...เพื่อนหรือะไรกันแน่
ในใจของคีย์เฝ้าถามคำถามนี้ในใจ คำถามงี่เง่าที่ไม่อยากให้ใครรับรู้ เพราะว่ามินโฮจะมีอะไรกับใครก็ไม่เกี่ยวกับเขาสักหน่อย
เขาก็แค่...'พี่ชาย' ของมินโฮเท่านั้นเองนี่นา
"อืม..."
"คีย์"
"หือ..."
"ดื่มกันไหม?"
มือเรียวสวยจัดการรินน้ำสีอำพันลงในแก้ว รินเสร็จแล้วปลายนิ้วก็ส่งแก้วมาตรงหน้าเขาอย่างเชิญชวน
"เอ่อ..."
"รังเกียจเหรอ"
"เปล่า"
คีย์รีบตอบ เมื่อเห็นวิคตอเรียทำเสียงผิดหวัง
"แต่เรายังไม่บรรลุนิติภาวะ...มัน"
"ฮะฮ่า ช่างประไรล่ะ เราไม่ได้ไปดื่มในที่สาธารณะนี่นา สักนิดนะ"
"เอ่อ..."
"เอาน่า ถ้ามีเรื่องอะไรแย่ๆจะได้ลืมมันยังไง "
ลืมเหรอ... ถ้าเขาดื่ม เขาจะลืมเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นใช่ไหม
ลืมทุกอย่าง
ลืมแม้กระทั่งความสัมพันธ์ของคนตรงหน้ากับน้องชายของเขา ลืมจูบนั้น ... จูบที่มินโฮมอบให้เขา
วิคตอเรียยิ้มให้ขณะยื่นแก้วมารอชน
"Cheers "
"Cheers "
เวลาล่วงเลยมายังเช้าวันใหม่กว่าหนึ่งชั่วโมงแล้ว
ปาร์ตี้จบลงเมื่อเจ้าภาพกล่าวลาแขกทุกคนด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
และไม่ยอมไปต่อที่ไหนตามคำชวนของเพื่อนหลายๆคน
หลังจากทุกคนออกไปจากบ้านจนหมด มินโฮก็เดินเข้ามาหา
เธอด้วยใบหน้าเคร่งเครียดพร้อมร่างที่พูดไม่ได้ศัพท์ในอ้อมแขน
"วิค!"
วิคตอเรียหันกลับมาด้วยรอยยิ้ม ทว่าเมื่อเห็นภาพตรงหน้า รอยยิ้มกว้างก็ลดลงเหลือเพียงยิ้มบางๆ
"เธอมอมเหล้าคีย์เหรอ"
มินโฮถามเสียงขุ่น จนหญิงสาวถึงกับหน้าซีด
"ก็... แหะๆ"
"เธอปล่อยให้คีย์เมา แล้วก็ทิ้งไว้ให้นั่งอยู่ตรงนั้นคนเดียวได้ยังไง ถ้าเกิดมีใครมาทำอะไรไม่ดีขึ้นมาล่ะ"
"ขอโทษ"
หน้ายุ่งๆของมินโฮทำให้หญิสาวก้มหน้าด้วยความรู้สึกผิด แต่เมื่อเห็นคนที่ถูกอุ้มอยู่ เธอก็รีบบอกอย่างหวังดี
"อย่าเพิ่งโกรธได้ป่ะ พาขึ้นไปนอนบนห้องก่อนดีกว่า...นะ นะ ไปคุยกันข้างบนเถอะ"
มินโฮวางร่างบางที่ไม่ได้สติลงบนเตียงอย่างนุ่มนวล
ขยับจัดท่าทางเพื่อให้คีย์นอนสบายมากขึ้น พอจัดการกับคนตัวเล็กเสร็จ
เขาก็หันมายังเพื่อนสาวคนต้นเรื่องอย่างคาดโทษ
"มีอะไรจะแก้ตัวไหม?"
"แหม...นิดหน่อยน่า ก็พี่ชายนายน่าแกล้งดีนี่นา
ฉันแกล้งนิดแกล้งหน่อยก็ดื่มอึ่กๆๆ แล้ว แต่คออ่อนชะมัดเลย ...เอาน่า
อย่าทำหน้าตาแบบนั้นสิ นายก็น่าจะขอบคุณฉันมากกว่านะ สุดหล่อ"
"ขอบคุณเรื่อง??"
"อ้าวว ก็ฉันอุตส่าห์เอาเนื้อมาส่งถึงปากเสือแล้วนะ ไม่นึกถึงบุญคุณบ้างเลย"
มินโฮฟังอีกฝ่ายพูดแล้วถึงกับถอนหายใจ รอยยิ้มพรายบนใบหน้าของวิคตอเรียกว้างขึ้น เมื่อรู้ตัวว่าพูดถูกจุด
" เห็นไม่เข้าใจกันสักที ฉันก็เลยช่วยนี่ไง เผลอๆอาจจะมากกว่าเข้าใจก็ได้น้าคุณน้องชาย ฮิฮิ"
" รู้ใช่ไหมว่าถ้าอยู่กับคนอื่นมันจะอันตรายมากแค่ไหน"
"แหม ฉันรู้หรอกน่า ว่านายมาทัน อย่าให้ฉันพูดเลย ฉันรู้นะว่าสายตานายน่ะ ไม่เคยห่างจากพี่ชายคนดีเลย"
"ห่างแค่นี้ยังถูกมอมขนาดนี้แล้ว...ถ้าห่างกว่านี้ ไม่ถูกลากไปไหนแล้วเหรอ.."
"หึหึ ห่วงจริงนะ อิจฉาจัง"
"อิจฉาอะไร แอมไม่ทำแบบนี้บ้างเหรอ"
มินโฮถามเสียงเรียบ จนคนถูกถามตั้งตัวไม่ถูก
"มินโฮ!!!!"
รอยยิ้มปรากฎบนใบหน้าหล่อเหลา วิคตอเรียมองอย่างหมั่นไส้
"นี่ฉันช่วยนายอยู่นะ สำนึกบ้างสิ"
"ก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่ ออกจะซาบซึ้ง"
"นี่ขนาดซาบซึ้งนะ เชว มินโฮ ถือว่าหายกันกับจูบเมื่อกี้แล้วกัน ฉันไม่ขอบคุณล่ะ"
"รู้ตัวก็ดี
คราวหน้าถ้าทะเลาะกันอีกก็อย่าเที่ยวไปเสนอให้คนโน้นคนนี้จูบล่ะ
เรียกร้องความสนใจด้วยวิธีนี้มันไม่เข้าท่าซะเลยนะวิค "
"ช่างสิ ไม่เห็นสนใจ ทีตัวเองล่ะทำได้ ทำไมคนอื่นทำไม่ได้ล่ะ เผลอๆอาจจะยิ่งกว่าจูบเลยก็ได้มั้ง"
"การที่แอมเบอร์มางานไม่ได้ มันหมายความว่าเขาจะไม่ได้รักเธอเหรอวิค "
วิคตอเรียหน้ายุ่งให้กับคำพูดของเพื่อนชาย ทำไมเธอจะไม่รู้..
แต่เพราะรู้สิ ถึงอดไม่ได้
งานกับเธอ...อันไหนสำคัญกับแอมเบอร์มากกว่ากันแน่ เธอไม่เคยมั่นใจ
"มินโฮ หยุดพูดไปเลย"
"ตามใจ แต่คราวหน้าไม่ช่วยแล้วนะ แต่จะบอกให้ว่าก็ไม่แน่ใจนะ ว่ากับคนอื่นจะหยุดแค่จูบ"
คนที่รู้จักมินโฮดี จะรู้ว่าผู้ชายคนนี้แววตาพูดได้
และวิคตอเรียก็ดูออกว่า มินโฮไมได้แค่พูดเท่านั้น แต่ตาของเขากำลังหัวเราะ
แถมยังหัวเราะอย่างสะใจเสียด้วย
"มินโฮ ถ้ารู้ว่านายจะนิสัยแบบนี้ ฉันก็ไม่ช่วยหรอก ชิ ปล่อยให้เจ้าแทคยอนมันคาบพี่ชายนายไปกินซะให้รู้เรื่องรู้ราว"
"อย่าพูดถึงมันอีก!!!"
เพียงชื่อเดียว แววตาของมินโฮก็วาวโรจน์ด้วยความโกรธจัด หญิงสาวมองแล้วต้องถอนหายใจ
"ขอโทษนะ ฉันไม่คิดว่าแทคยอนจะมางานนี้ด้วย ปกติไม่เห็นสนใจ"
"ไม่ใช่ความผิดของเธอหรอก คนอย่างมันน่ะ ต่อให้ยังไงก็ต้องหาทางทำเรื่องเลวๆอยู่แล้วล่ะ"
"ยังไงก็ระวังตัวให้ดีนะ ยิ่งนายประกาศไว้อย่างนั้น มันกัดไม่ปล่อยแน่"
"เรื่องของมัน ปล่อยให้มันกัดไป"
"ไม่ห่วงคีย์ของนายเหรอ"
"...ไม่ เพราะว่ามันจะไม่มีทางได้เข้าใกล้คีย์อีกเป็นอันขาด"
มินโฮมองคนบนเตียงด้วยสายตามั่นใจ
"เพราะถ้ามันเข้ามาใกล้คีย์อีก ฉันนี่แหละ จะเป็นฆ่ามันด้วยมือของฉันเอง"
วิคตอเรียเอ่ยราตรีสวัสดิ์ ก่อนที่จะเดินออกไปจากห้อง
โดยไม่วายหันมาทำหน้าล้อเลียนใส่
แถมบริการพิเศษด้วยการล็อคประตูให้เขาเรียบร้อย
"โอกาสดีๆแบบนี้ไม่ได้หาได้ง่ายๆ...เอาให้เรียบร้อยนะสุดหล่อ"
มินโฮมองเพื่อนสนิทอย่างขำๆ ก่อนหันกลับมามองคนที่นอนอยู่บนเตียง
ร่างสูงทรุดกายลงบนพื้นเตียงหนานุ่ม นิ้วเรียวค่อยไล่สัมผัสใบหน้าหวาน
แก้มเนียนมีรอยน้ำตาสีขาวเป็นทางยาว
ร่างกายของคีย์ปรากฎร่องรอยต่างๆมากมายจนเขาอดเจ็บใจตัวเองที่ปล่อยให้คีย์
ต้องบอบช้ำขนาดนี้ไม่ได้ มุมปากมีรอยแตกแดงช้ำ แขนเขียวช้ำเป็นจ้ำๆ
เขาไม่อยากคิดว่าเป็นรอยที่มาจากลูกหลงตอนที่เขาฟิวส์ขาดเข้าไปต่อยแทคยอน
แล้วยิ่งกลิ่นแอลกอฮอล์ที่ออกมาจากร่างก็ยิ่งย้ำเตือนให้เขาเห็นความผิดปกติ
ของคีย์มากขึ้น
คีย์ดื่มเหล้า...
อยู่ด้วยกันมาหลายปีทำไมมินโฮจะไม่รู้ว่าคีย์เกลียดเหล้าและอบายมุขพวกนี้
มากแค่ไหน แค่เครื่องดื่มผสมแอลกอฮอล์แค่ไม่กี่เปอร์เซ็น
คีย์ก็ปฏิเสธมันอย่างไม่ไยดี
แล้วนับประสาอะไรกับเหล้าที่วิคตอเรียตั้งใจมอม ถ้าไม่บีบบังคับ
เหตุใดคีย์จึงดื่มมันเข้าไปจนเมามายขนาดนี้ หรือเพราะว่าคำว่า 'เกลียด' ที่เขาพูดออกไปนั่นกันแน่
"เกิดอะไรขึ้นนะ...โกรธ เกลียดมินโฮแล้วเหรอ"
ลมหายใจสม่ำเสมอบอกชัดว่าร่างบางกำลังหลับสนิท อย่างน้อย...ตอนหลับ คีย์ก็ไม่มีสายตาตัดพ้อต่อว่าที่มอบให้เขาอีก
มินโฮรู้ตัวว่าเป็นคนเอาแต่ใจมากแค่ไหน ยิ่งถ้าเป็นเรื่องของคีย์ด้วยแล้ว
เขายิ่งอยากเอาแต่ใจมากขึ้น
เพราะเขารู้ว่าคีย์ไม่มีทางขัดใจเขาอย่างแน่นอน ตั้งแต่เด็กๆ
คีย์ก็ตามใจเขาเสมอไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตาม
เขาหวง ห่วง
แล้วก็รักคีย์จนไม่มีวันที่จะปล่อยคีย์ไป ต่อให้ตอนนี้คีย์เกลียดเขา
เขาก็พร้อมที่จะทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้ครอบครองคีย์เอาไว้แต่เพียงผู้เดียว
ถ้าเป็นไปได้ เค้าไม่อยากให้ใครมองคีย์เลยด้วยซ้ำ
ไม่แปลกที่เขาจะโกรธ โกรธแทบคลั่งเมื่อเห็นคนที่เขาถนอมมาเนิ่นนานตกอยู่ในอ้อมกอดของใครอื่น
ใครจะว่าเขาเป็นคนเห็นแก่ตัวก็เชิญ...
มินโฮนึกถึงคำพูดของคีย์
"มันก็แค่จูบเท่านั้นล่ะมินโฮ ก็แค่จูบ ที่จะทำกับใคร ที่ไหนก็ได้ จูบที่ใครๆก็ทำเท่านั้นเอง"
ปลายนิ้วเกลี่ยเส้นผมสีดำออกไปให้พ้นใบหน้า ริมฝีปากของคีย์ เป็นอีกสิ่งหนึ่งที่เขาหวงแหน
คีย์เป็นของเขา
สำหรับเขาแล้ว...
จูบที่เป็นจูบจริงๆ จูบที่จูบด้วยหัวใจ
"ไม่ใช่กับใคร...ที่ไหนก็ได้ แต่เป็นคีย์ คีย์เท่านั้น เข้าใจไหม"
ชีวิตนี้ เขาขอแค่คีย์เท่านั้น
เท่านั้นจริงๆ
"คีย์"
สองมือของมินโฮไล่ไปตามสาบเสื้อ
กระดุมค่อยๆถูกเปิดออกทีละเม็ดอย่างเชื่องช้า
ริมฝีปากร้อนผ่าวจูบประทับลงบนผิวเนื้อนุ่มที่ไร้การขัดขวางของเนื้อผ้า
จูบไล่ตั้งแต่ต้นคอจนกระทั่งสิ้นสุดที่หน้าท้องแบนราบ
เสียงครางอย่างไม่รู้สึกตัวของคีย์กระตุ้นราวเชื้อฟืนที่ถูกโยนเข้ามาสุมไฟ
ในร่างกายให้คุกรุ่นขึ้นรุนแรง
"...เป็นของมินโฮนะ"
TBC.
Reduced: 52% of original size [ 1300 x 750 ] - Click to view full image
